źródło: Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
Śmierć księcia Karola w 1788 r. pozbawiła jakobitów nadziei na kontynuację męskiej linii królewskiej Stuartów. Karol miał jednak córkę z Klementyną Walkinshaw. Karolina (Charlotta) Stuart (1743–1789), urodzona jako dziecko nieślubne, po rozstaniu rodziców w 1760 r., długo była nieuznawana przez ojca. Dopiero w 1783 r. Karol uznał ją, uczynił prawowitą następczynią i nadał tytuł księżnej Albany, zgodnie z tradycją przyznawany spadkobiercom królów Szkocji. Wcześniej jednak, w 1775 r., Karol zabronił Karolinie zamążpójścia lub wstąpienia do klasztoru. Chciał ją zachować jako swoją spadkobierczynię na wypadek braku męskiego potomka. Nie rozumiejąc tej decyzji ojca, Karolina stworzyła nieformalną rodzinę ze swoim powinowatym, księciem Ferdynandem de Rohan, arcybiskupem Cambrai. Pierworodną córką Karoliny Stuart i jedyną, która pozostawiła potomstwo, była Maria Wiktoria de Rohan (1779–1836). Uznana podczas chrztu za prawowitą córkę, otrzymała od najstarszego brata Ferdynanda, Juliusza Herkulesa, księcia Montbazon, tytuł Demoiselle
de Thorigny. Po ucieczce przed rewolucją francuską w 1789 r. zaaranżowano jej małżeństwo z szlachcicem Pawłem Nikorowiczem, zamożnym synem lwowskiego bankiera najbliższych polskich kuzynów Stuartów, księcia Michała Radziwiłła „Rybeńko” i jego syna Karola „Panie Kochanku”.
Kuratorzy wystawy:
dr Marta Gołąbek, Alicja Łoboda, Agnieszka Pawlak, Michał Witkowski
Konsultacja merytoryczna wystawy: Prof. Edward Corp, Piotr Piniński
Tłumaczenie na polski język migowy: Dostępni.eu – Konrad Kozłowski
Napisy: Dostępni.eu
