żródło: Muzeum Powstania Warszawskiego
W ramach szóstego sezonu wykładów z cyklu „Trzy Generacje Warszawskich Architektów” zapraszamy na kolejne spotkanie z twórcami małej i wielkiej architektury przedwojennej Warszawy.
Jedną z postaci, które poznacie w tym roku, jest Juliusz Nagórski (1887–1944), projektant działający w Warszawie od około 1910 do 1939 roku, a także podczas okupacji niemieckiej. Należał do grona polskich studentów architektury renomowanej paryskiej École des Beaux-Arts, takich jak Wacław Weker i Antoni Dygat.
W Warszawie działał już przed I wojną światową. Samodzielnie i zespołowo stworzył wiele rozpoznawalnych obiektów, m.in. Hotel Polonia, kamienicę przy ul. Pięknej 70, willę przy ul. Dworkowej 3, rezydencję przy ul. Królowej Aldony 18 oraz najbardziej kojarzoną z jego nazwiskiem monumentalną kamienicę-dom własny przy ul. Targowej 15.
W latach 30. stworzył również projekty budynków Yacht-Klubów w Warszawie i Augustowie. Największym, a jednocześnie niezrealizowanym projektem był plan Powszechnej Wystawy Krajowej na Kamionku, nad którym Nagórski pracował w drugiej połowie lat 30. Ponieważ podczas okupacji tworzył projekty na zlecenie Niemców, jego postawa wywołała wiele kontrowersji po 1945 roku.
Niestety, wiele zrealizowanych według jego projektów obiektów uległo zniszczeniu podczas II wojny światowej. Sam Nagórski zginął podczas Powstania Warszawskiego, przez co jego spuścizna i realizacje przez wiele lat nie były uporządkowane ani badane. 80 lat po jego śmierci możemy już podjąć próbę przedstawienia pełnej historii architekta, który w swojej twórczości sięgał po eklektyzm, art déco i modernizm.
Wykład poprowadził mgr inż. arch. Grzegorz Mika.
